ปิยะธิดา ปราบภัย ศิลปินที่ทำงานประเภทจิตรกรรม อันมีเนื้อหาที่ต้องการถ่ายทอดและกล่าวถึงบริบทความสัมพันธ์ในสังคมยุคปัจจุบัน ศิลปินคิดว่าปัจจุบันสังคมถูกเชื่อมโยงกันด้วยเทคโนโลยีที่ช่วยเป็นสื่อกลางที่ทำให้ความสัมพันธ์ของคนเราใกล้ชิดกันมากขึ้น โดยไม่ต้องสื่อสารกันอย่างตรงไปตรงมา ศิลปินต้องการเปรียบเปรยภาวะความสัมพันธ์ต่าง ๆนี้ด้วย “ภาษาดอกไม้” เพราะศิลปินเชื่อว่าภาวะของพฤติกรรมเหล่านี้เปรียบเสมือนครั้งยังอดีตที่ได้มีการแฝงนัยยะบางอย่างลงไปในสื่อกลางอย่างดอกไม้ก่อนที่จะมีการนำดอกไม้มาใช้ในสถาณการณ์ต่าง ๆรวมไปถึงในการสื่อสารระหว่างความสัมพันธ์ที่จะมีการให้ดอกไม้ให้กันแทนคำพูดที่ไม่อาจกล่าวอย่างตรงไปตรงมาได้ นอกจากนี้ศิลปินยังตั้งข้อสงสัยอีกว่าพฤติกรรมความสัมพันธ์ของมนุษย์มักมีความคล้ายคลึงกับพฤติกรรมทางธรรมชาติของสัตว์บางชนิดอย่างมีนัยยะ อาจเพราะมนุษย์นั้นมีความคุ้นเคยกับสัตว์และธรรมชาติมาอย่างยาวนาน ศิลปินจึงสนใจในการเลือกหยิบใช้สัตว์มาใช้เป็นสื่อกลางการสื่อสารความหมายแทนพฤติกรรมของมนุษย์ต่าง ๆในสังคม